“Humankind cannot bear very much reality.”―T.S. Eliot

Εξαιρετικά επίκαιρο. Για ένα μόνο θα διαφωνήσω, εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση είναι εδώ... http://mhmadas.blogspot.gr/2011/10/blog-post_9701.html?spref=fb&m=1 Πέρα από τις τεχνικές του κουρέματος που οδηγούν στη σταθεροποίηση της δραματικής μας κατάστασης, η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια συνολικά χρεοκοπημένη χώρα. Θα ζήσουμε πάνω από δέκα χρόνια εκτός αγορών, σε διαρκή οικονομική ύφεση, με μη ανταγωνιστική  οικονομία, με κράτος αναποτελεσματικό και άκρως διεφθαρμένο και πολιτικό σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την εκλογική  πελατεία  και τα ποσοστά του. Στο τέλος της δεκαετίας θα έχουμε  ακόμα, ένα τερατώδες χρέος, στα 120% του ΑΕΠ. Τι άλλο θέλουμε; Η Ευρώπη δεν μας εγκαταλείπει, το αντίθετο. Αλλά είναι αδύνατο στο εγχώριο πολιτικό προσωπικό, να καταρτίσει ένα οδικό χάρτη για τα επόμενα χρόνια.  Φαντάζει αδύνατο στους πολιτικούς ταγούς δεξιά και αριστερά να πείσουν τον ελληνικό λαό για μια κοινή οργανωμένη προσπάθεια, ώστε να αλλάξει ο τρόπος...

Επιστρέφοντας στο γραφείο είδα στην αίθουσα συσκέψεών μας μια χαρούμενη «τάξη» να κάνει μάθημα. Τρεις νέες συνεργάτιδές μας που έκαναν μαζί μάθημα ανάλυσης δεδομένων μέσω Internet στο Coursera. Το χρησιμοποιούμε πια γενικά για «ενδοεπιχειρησιακή» εκπαίδευση και κατάρτιση, μιας και κανένα από τα επιδοτούμενα κρατικοδίαιτα ΚΕΚ δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας. Κι ας πληρώνουν οι εργαζόμενοι ποσοστό του μισθού τους που παρακρατείται υποχρεωτικά για να καλύψει τις ανάγκες κατάρτισής τους, τον ΛΑΕΚ («Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση» του ΟΑΕΔ, χρηματοδοτούμενος με εργοδοτική εισφορά 0,45%). Το Johns Hopkins που παρέχει το μάθημα Computing for Data Analysis είναι ένα απλό αμερικάνικο πανεπιστήμιο, δεν είναι πιστοποιημένο ΚΕΚ, με πιστοποιημένους εκπαιδευτές. Και το ελληνικό κράτος δεν αστειεύεται με τόσο σοβαρά θέματα όπως η κατάρτιση, ώστε να τα αφήνει ξέφραγο αμπέλι.  Το ότι οι εργαζόμενοι αυτοί θα μπορούσαν να πάρουν πίσω από τον ΛΑΕΚ ένα μέρος των δ...

Του Γιάννη Ξανθούλη Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτου λες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξ...