Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου να σκεφτώ...

... Αλλά σε παρακαλώ μη με πιέζεις γιατί μόνο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα. Σε παρακαλώ, άσε με λίγο, θα επικοινωνήσω εγώ. Πάντως σε σκέφτομαι...

Κλασική χυλόπιτα, ε?
Με αυτό το μήνυμα, τέλειωσες μια σχέση έξι μηνών. Αυτό το στυλ χυλόπιτας είναι πολυφορεμένο και μπανάλ. Έχουν γραφτεί ακόμα και βιβλία. Ήμαρτον αγαπητή μου, περίμενα να με αποχαιρετίσεις και κάτι πιο σπιρτόζικο! αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσες να σκεφτείς?
Εννοείτε όταν φτάσεις στο σημείο να πεις αυτή την ατάκα όλα έχουν τελειώσει, εγώ ο βλάκας άργησα να το καταλάβω...
Για αρκετές μέρες ρωτούσα τον εαυτό μου: γιατί;γιατί;γιατί; καμία λογική απάντηση...
Ως κλασικός βλάκας μέχρι χθές δεν είχα καταλάβει τι συνέβει. Σήμερα όμως ξέρω.
Οι ανασφάλειες σου. Πάντα ο επόμενος πληρώνει τις χοντράδες του προηγούμενου. Άσε που βρίσκεσε στην αρχή της τέταρτης δεκαετία της ζωής σου, νιώθεις ότι δεν έχεις χρόνο για χάσιμο...
Tα πολλά μικρά καθημερινά προβλήματα φαντάζουν τεράστια και άλυτα, ε?!.
Η έλλειψη επικοινωνίας (τι πρωτότυπο!) οδηγεί σε αδιέξοδα. Το τελευταίο διάστημα είχα πολλά στο μυαλό μου...

Και όπως λέει ο Νίκος Βλαντής στο βιβλίο του:
... θα αποδείξω κατά τη διάρκεια αυτού του γραπτού, αγαπητοί συμπάσχοντες από το γυναικείο φύλο, φίλοι πληγωμένοι άντρες, ότι ψεύδεται ασύστολα!

Κι αυτό διότι:
Α. Κατ' αρχάς, δεν πρόκειται να μείνει μόνη της. Έχει ήδη βρει τον αντικαταστάτη σας.
(Πολύ πιθανό!)
Β. Δεύτερο, δεν έχει τίποτε να σκεφτεί. Οτιδήποτε επρόκειτο να σκεφτεί το έχει ήδη σκεφτεί. Σας έχει περάσει από ένα απαιτητικό μικροσκόπιο και σας έχει βρει ακατάλληλο για τα γούστα της.
(Επίσης!)
Γ. Το μεγαλύτερο ψέμα που περιέχει αυτή η πρόταση, είναι το "για λίγο". Δεν πρόκειται να μείνει για λίγο μακριά σας, αλλά για μια αιωνιότητα...
(Αυτό το κατάλαβα όταν πήγα να μαζέψω τα πράγματα σου διαπίστωσα ότι πρακτικά δεν άφησες ΤΙΠΟΤΑ- τα είχες μαζέψει μια εβδομάδα πριν- μιλάμε για προσχεδιασμένες κινήσεις!)

Σε τέτοιες περιπτώσεις ευτυχώς υπάρχουν οι φίλοι. Ειδικά αυτοί που σε γνωρίζουν. Μου δώσανε διαφορετικές απαντήσεις του θέματος και με ηρεμήσανε. Το εντυπωσιακό είναι οι φίλες μου. Όταν άκουσαν ότι απλά εξαφανίστηκες όλες, το πρώτο πράγμα που είπαν ήταν ότι κάτι κρύβεις. Κάτι για το οποίο νιώθεις ενοχές. Γυναικεία διαίσθηση?Πιθανό και αυτό.

Κρίμα.
Σε φαντασίωνα σαν αδερφή ψυχή, πίστευα διακαώς ότι είσουν η ΜΙΑ και το βασικότερο, περνούσα καλά μαζί σου. Έτσι νόμιζα. Τα νομίσματα... στην τράπεζα. Εδώ είναι η πραγματική ζωή. Πραγματικές ανάγκες, παραγματικές λύπες. Και πίεση χρόνου. Άγχος. Να προλάβεις, να είσαι με αυτόν που σου αξίζει. Γιατί να έχουν οι φίλες σου και συ να μην έχεις;
Απ' την άλλη ίσως να έχεις δίκιο εσύ. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι.

Γιατί όμως εξακολουθώ και σε ονειρεύομαι;