Ανάλυση από τον Ευτύχη Βαρδουλάκη, αρχές Φεβρουαρίου 2015

Λοιπόν. Εγώ προτείνω αντί για μία να γίνουν τέσσερις (4) συγκεντρώσεις συμπαράστασης:
Η 1η για το σκίσιμο του μνημονίου και τη μη-υποταγή του περήφανου λαού μας.
Η 2η για την εξύμνηση του 67% του μνημονίου που τελικώς μας άρεσε.
Η 3η για την επίσπευση της συμφωνίας-"γέφυρα" και στη συνέχεια για την επίτευξη νέας συμφωνίας που εφεξής και δια παντός θα αποκαλείται από εμένα "Ευτέρπη" και η οποία χωρίς καμία αμφιβολία δεν θα έχει καμία σχέση με το παλιό μνημόνιο αλλά θα είναι γεμάτη αυξήσεις μισθών, συντάξεων και επιδόματα.
Η 4η για την πώληση του ΟΣΕ με 1 ευρώ, την επιστροφή του ΤΑΙΠΕΔ και την αποδοχή της πρόσκληση προς τον ΟΟΣΑ για τεχνική βοήθεια, υποχρεωτικώς όμως μαζί με την εργαλειοθήκη του, η οποία τόσο μας άρεσε και τόσο τη στηρίξαμε.

Πολλά σχέδια, πολλές συγκεντρώσεις. Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν!

Και αφού κάναμε το αγχολυτικό τρολάρισμά μας, πάμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα, ψύχραιμα και χωρίς αυτό που ο Καραμανλής ονόμαζε «νοσηρό συναισθηματισμό».

- Η Ενωμένη Ευρώπη έχει κάνει πολλά βήματα στην πορεία της αλλά τα έχει κάνει με αργούς ρυθμούς, μέσα από συγκρούσεις, διεργασίες, ρήξεις, συμμαχίες. Το ότι η Ελλάδα άλλαξε κυβέρνηση δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη θα αλλάξει όλη την πολιτική της από τη μία μέρα στην άλλη. Όποιος ανέμενε κάτι τέτοιο είναι άσχετος με τα ευρωπαϊκά θέματα και πολιτικά μικρόνους σε επικίνδυνο βαθμό. Τις ίδιες ανοησίες ακούγαμε και όταν εξελέγη ο Ολάντ το 2012 στην πολύ ισχυρότερη Γαλλία. Αλλαγές θα γίνουν, γίνονται ήδη, αλλά θα πάρουν χρόνο. Και εμείς δεν έχουμε πολύ χρόνο για τους λόγους που έχουμε γράψει πολλές φορές.

- Αν η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται από την λαϊκή ψήφο της, το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες. Η Μέρκελ και οι σύμμαχοί της π.χ. πριν 1,5 χρόνο πήραν σχεδόν 47% και κυβερνούν μαζί με τους Σοσιαλδημοκράτες που πήραν άλλο 30%. Σύνολο πάνω από 75%. Στις ευρωεκλογές χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες ήταν οι δύο μεγαλύτερες ομάδες του ΕΚ. Θα αλλάξουν όλοι αυτοί πολιτική επειδή το απαιτεί 2% της Ευρωζώνης; Ας το δούμε και λίγο αλλιώς: Αν οι κεντροδεξιές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις ή κόμματα στην ΕΕ αποδεχτούν αμέσως τον «τσαμπουκά» ενός αριστερού κόμματος, τι μήνυμα δίνουν στο εσωτερικό τους; Δεν είναι παραίτηση; Δεν είναι πάσα στους αντιπάλους τους; Δεν είναι αυτοακύρωση της πολιτικής τους; Δηλαδή πόσο ναρκισσισμό και πόση άγνοια πραγματικότητας θέλει για να μην καταλαβαίνεις αυτό το απλό πράγμα και να πιστεύεις ότι με το που σε δουν θα τραπούν σε φυγή;

- Το γεγονός ότι η τρόικα δεν έδωσε ούτε μισό πόντο στην (υποτίθεται φιλική) προηγούμενη κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις στο Παρίσι ήταν απολύτως ενδεικτικό του τι θα συμβεί. Τα πράγματα είναι απλά: Οι εταίροι μας δεν θεωρούν το ελληνικό πολιτικό σύστημα αξιόπιστο συνομιλητή. Ως εκ τούτου δεν θα το αφήσουν λάσκα και θα το πάνε αυστηρά στη γραμμή «έχουμε συμφωνίες, οι οποίες θα πρέπει να τηρηθούν και δεν θα υπάρξει νέα βοήθεια χωρίς νέα συμφωνία». Απλώς επειδή έχουμε νέα κυβέρνηση όλο αυτό θα γίνεται με διπλωματική αβρότητα, χαμόγελο, κατανόηση, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, κλπ. Αλλά θεαματική στροφή πίσω από τις κλειστές δεν πρόκειται να υπάρξει. Φυσικά θα υπάρξουν ΚΑΙ εποπτικοί μηχανισμοί είτε τρόικα λέγονται, είτε Ναβουχοδονόσορ.

- Είναι και λάθος και ψέμα να λέμε ότι οι εταίροι δεν μας δίνουν τίποτα. Μια ρύθμιση για το χρέος (η οποία έχει συμφωνηθεί από τον Νοέμβριο 2012 και την οποία όλοι δέχονται πλέον – ασχέτως του τι τεχνική μορφή θα έχει) θα απελευθερώσει κάποια δις ετησίως για την ελληνική οικονομία. Η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος (η οποία επίσης συζητιέται) θα απελευθερώσει και αυτή πόρους. Μόνο από αυτές τις δύο ρυθμίσεις μπορούν να απελευθερωθούν πάνω από 5 δις ετησίως το οποίο είναι τεράστια ανάσα (ισοδυναμεί με δυόμισι ΕΝΦΙΑ) για την οικονομία μας και τους φορολογούμενους. Ισοδυναμεί, αν θέλετε, με την χρηματοδότηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο ο ίδιος έχει κοστολογήσει στα 12 δις. Είναι λίγο αυτό; Δεν είναι χαλάρωμα της λιτότητας αυτό; Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι επιτεύξιμο. Απλώς θα γίνει με αντάλλαγμα κάποιες μεταρρυθμίσεις. Και εδώ είναι που μπλέκουμε.

- Γιατί μπλέκουμε; Γιατί όλοι λένε θέλουμε μεταρρυθμίσεις, αλλά ουδείς λέει τι στην ευχή σημαίνει «μεταρρυθμίσεις». Σημαίνει λοιπόν (πρώτα απ’ όλα) παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό. Σημαίνει μείωση αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Σημαίνει ιδιωτικοποιήσεις και παρεμβάσεις στην αγορά. Σημαίνει δράσεις που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα. Σημαίνει ασφαλώς και παρεμβάσεις στη φοροδιαφυγή, μόνο που αυτό δεν θεραπεύει ούτε υποκαθιστά όλα τα άλλα. Συμπληρωματικό είναι. Μπορεί σε αυτά να προστεθούν και άλλα, δικής μας εμπνεύσεως. Θα τα δούμε. Αυτά όμως που ανέφερα θα ζητηθούν σίγουρα και θα ζητηθούν διότι είναι κεντρικές πολιτικές της ΕΕ και εφαρμόζονται ήδη ΣΕ ΟΛΑ τα προγράμματα στήριξης όλων των άλλων χωρών. Εδώ λοιπόν τίθεται το ζήτημα αν και πόσο αντέχει ο ΣΥΡΙΖΑ να τα διαχειριστεί όλα αυτά, δεδομένου ότι σε όλα αυτά έχει σταθεί διαχρονικά απέναντι. .

- Καταλήγουμε λοιπόν ξανά στο δίλημμα που έχει σήμερα μπροστά της η ελληνική κυβέρνηση: Προχωράει σε μια συμφωνία η οποία θα μας δώσει μια ανάσα στα δημοσιονομικά και θα χαλαρώσει όντως τη λιτότητα αλλά με αντάλλαγμα κάποιες μεταρρυθμίσεις που δεν μπορεί να καταπιεί εύκολα Ή το τραβάει στα άκρα, επιδιώκοντας μέσα από την απειλή σύγκρουσης να πάρουμε όσο περισσότερα γίνεται (το οποίο πρακτικά σημαίνει να κάνουμε όσα λιγότερα γίνεται), αλλά με κίνδυνο είτε πάνω στον «τσαμπουκά» είτε στο μεσοδιάστημα να χαθεί ο εντελώς ο έλεγχος και να πέσουμε στα βράχια;
Η εκτίμησή μου είναι ότι οι εταίροι μας (εύκολα ή δύσκολα) θα μας δώσουν μια τρίμηνη παράταση για να διαμορφώσουμε τις προτάσεις μας. Δεν θα είναι όμως υποχωρητικοί στα όσα θα συμφωνηθούν. Εξακολουθώ επίσης να εκτιμώ ότι η Κυβέρνησή μας δεν θα προχωρήσει σε ρήξη διότι το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της θα είναι τεράστιο και κανένας δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Η μεγάλη δυσκολία θα είναι όμως στην εφαρμογή τους. Τόσο πολιτικά, όσο και πρακτικά.

- Οι αναλύσεις «βίπερ-νόρα», τα μελό συνθήματα, ο υπέρμετρος συναισθηματισμός, η επίκληση του... Κολοκοτρώνη, η διάχυτη εμπάθεια, είναι καλά για στάτους στο φέησμπουκ, αλλά δεν προσφέρονται για δύσκολες πολιτικές αποφάσεις. Καμία υπερηφάνεια δεν εμπεριέχεται σε ένα εθνικό ναυάγιο. Η δε επένδυση στον εθνικολαϊκιστικό λόγο μόνο ζημιά μπορεί να κάνει. Κακώς πιστεύουν διάφοροι ότι τα συλλαλητήρια και όλα αυτά θα διευκολύνουν τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, πρόσφατη λαϊκή νομιμοποποίηση και τη στήριξη μεγάλου ποσοστού της κοινωνίας, ακόμα και όσων δεν την ψήφισαν. Οι δικαιώσεις ή οι διαψεύσεις του οποιουδήποτε έχουν ελάχιστη αξία και κοντά ποδάρια. Ο κόσμος θα κρίνει με βάση τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις στη ζωή του, όχι με βάση τα "μου έλεγες" και "σου έλεγα".

- Τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουν εξελιχθεί σε καρκινώματα για τη χώρα είναι ο λαϊκίστικος μανιχαϊσμός και ο πολιτικός βολονταρισμός. Η λαϊκίστικη ανάλυση της πραγματικότητας και η καλλιέργεια της αντίληψης ότι η εξέλιξη των πραγμάτων είναι αποτέλεσμα της δικής μας βούλησης και μόνο. Δεν χωρίζεται ο κόσμος σε "καλούς" και "κακούς", "φιλέσπλαχνους" και "καθάρματα", "περήφανους" και "προσκυνημένους", όπως κάποιοι δηλητηριάζουν εδώ κα χρόνια το μυαλό του κόσμου εδώ και χρόνια. Είναι αρρώστια, είναι επικίνδυνη πολιτική τύφλωση όλο αυτό το πράγμα. Αν δεν φύγουμε λίγο από αυτή την κυριολεκτικά ψυχωτική συμπεριφορά, θα ζήσουμε το κλασικό δράμα «ύβρις – νέμεσις».